یاس کبود

حکمت ۷۷. دنیاشناسی ( امام و ترک دنیای حرام )

(اخلاقی)

( ضراربن ضمره ضبایی، از یاران امام علیه السلام به شام رفت، بر معاویه وارد شد. معاویه از او خواست از حالات امام بگوید، گفت: علی علیه السلام را در حالی دیدم که شب، پرده های خود را افکنده بود، و او در محراب ایستاده، محاسن را به دست گرفته، چون مارگزیده به خود می پیچید، و محزون می گریست و می گفت: )

ای دنیا!! ای دنیای حرام! از من دور شو، آیا برای من خود نمایی می کنی؟ یا شیفته من شده ای تا روزی در دل من جای گیری؟ هرگز مباد! غیر مرا بفریب، که مرا در تو هیچ نیازی نیست، تو را سه طلاقه کرده ام، تا بازگشتی نباشد، دوران زندگی تو کوتاه، ارزش تو اندک، و آرزوی تو پَست است. آه از توشه اندک، و درازی راه، و دوری منزل، و عظمت روز قیامت!