حکمت های نهج البلاغه
حکمت ۱۱۴. جایگاه خوشبینی و بد بینی در جامعه
( اخلاقی، اجتماعی )
درود خدا بر ایشان فرمودند: هرگاه نیکوکاری بر روزگار و مردم آن غالب آید، اگر کسی به دیگران گمان بد برد، در حالی که از او عمل زشتی آشکار نشده، ستمکار است، و اگر بدی بر زمانه و مردم آن غالب شود، و کسی به دیگری خوش گمان باشد، خود را فریب داد.
( ضرورت تعدیل خوش بینی ( آپتی میسم optimism ) و بدبینی ( پسی میسم pessimism )