یاس کبود

حکمت ۱۲۲. عبرت از مرگ یاران 

( اخلاقی، اجتماعی )

درود خدا بر ایشان ( در پی جنازه ای می رفتند و شنیدند که مردی می خندد، ) فرمودند:  گویی مرگ بر غیر ما نوشته شده و حق جز بر ما واجب گردید، و گویا این مردگان مسافرانی هستند که به زودی باز می گردند، در حالی که بدن هایشان را به گورها می سپاریم، و میراثشان را می خوریم. گویا ما پس از مرگ آنان، جاودانه ایم!. آیا چنین است، که اندرز هر پند دهنده ای از زن و مرد را فراموش می کنیم و خود را نشانه تیرهای بلا و آفات قرار دادیم؟.

حکمت ۱۲۲. عبرت از مرگ یاران 

( اخلاقی، اجتماعی )

درود خدا بر ایشان ( در پی جنازه ای می رفتند و شنیدند که مردی می خندد، ) فرمودند:  گویی مرگ بر غیر ما نوشته شده و حق جز بر ما واجب گردید، و گویا این مردگان مسافرانی هستند که به زودی باز می گردند، در حالی که بدن هایشان را به گورها می سپاریم، و میراثشان را می خوریم. گویا ما پس از مرگ آنان، جاودانه ایم!. آیا چنین است، که اندرز هر پند دهنده ای از زن و مرد را فراموش می کنیم و خود را نشانه تیرهای بلا و آفات قرار دادیم؟.

حکمت ۱۲۲. عبرت از مرگ یاران 

( اخلاقی، اجتماعی )

درود خدا بر ایشان ( در پی جنازه ای می رفتند و شنیدند که مردی می خندد، ) فرمودند:  گویی مرگ بر غیر ما نوشته شده و حق جز بر ما واجب گردید، و گویا این مردگان مسافرانی هستند که به زودی باز می گردند، در حالی که بدن هایشان را به گورها می سپاریم، و میراثشان را می خوریم. گویا ما پس از مرگ آنان، جاودانه ایم!. آیا چنین است، که اندرز هر پند دهنده ای از زن و مرد را فراموش می کنیم و خود را نشانه تیرهای بلا و آفات قرار دادیم؟.

حکمت ۱۲۲. عبرت از مرگ یاران 

( اخلاقی، اجتماعی )

درود خدا بر ایشان ( در پی جنازه ای می رفتند و شنیدند که مردی می خندد، ) فرمودند:  گویی مرگ بر غیر ما نوشته شده و حق جز بر ما واجب گردید، و گویا این مردگان مسافرانی هستند که به زودی باز می گردند، در حالی که بدن هایشان را به گورها می سپاریم، و میراثشان را می خوریم. گویا ما پس از مرگ آنان، جاودانه ایم!. آیا چنین است، که اندرز هر پند دهنده ای از زن و مرد را فراموش می کنیم و خود را نشانه تیرهای بلا و آفات قرار دادیم؟.

حکمت ۱۲۲. عبرت از مرگ یاران 

( اخلاقی، اجتماعی )

درود خدا بر ایشان ( در پی جنازه ای می رفتند و شنیدند که مردی می خندد، ) فرمودند:  گویی مرگ بر غیر ما نوشته شده و حق جز بر ما واجب گردید، و گویا این مردگان مسافرانی هستند که به زودی باز می گردند، در حالی که بدن هایشان را به گورها می سپاریم، و میراثشان را می خوریم. گویا ما پس از مرگ آنان، جاودانه ایم!. آیا چنین است، که اندرز هر پند دهنده ای از زن و مرد را فراموش می کنیم و خود را نشانه تیرهای بلا و آفات قرار دادیم؟.